Το Κήρυγμα της Κυριακής 06-09-2026

του Σεβ. Μητρ. Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ. ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ

Ἡ σημερινὴ παραβολὴ προέρχεται ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου καὶ περιλαμβάνει συμπεριφορὲς πού, ὄντως, μᾶς ξαφνιάζουν καὶ μᾶς προβληματίζουν. Ἀλήθεια, πῶς μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει κάποιος τὴν ἀντίδραση ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ προσκλήθηκαν σὲ ἕναν βασιλικὸ γάμο, προτίμησαν τὰ συνηθισμένα καὶ τὰ ἀσήμαντα;

Αὐτὸ ἀκριβῶς διαβάζουμε σήμερα στὸ Εὐαγγέλιο: Ἕνας βασιλέας θέλει νὰ ἑορτάσει τοὺς γάμους τοῦ Υἱοῦ Του. Ἐκεῖνοι, ὅμως, πρὸς τοὺς ὁποίους ἀπευθύνθηκε, ὄχι μόνον, ἀδιαφόρησαν, ἀλλὰ κακοποίησαν καὶ σκότωσαν τοὺς δούλους ποὺ μετέφεραν αὐτὴ τὴν πρόσκληση. Τότε, ἐκεῖνος ἀπευθύνθηκε πρὸς ὅλους ἀδιακρίτως, προκειμένου νὰ συμμετάσχουν στὴν βασιλικὴ χαρά του. Τὸ ἀνάκτορο γέμισε ἀπὸ κάθε εἴδους πρόσωπα. Ὅμως, ἕνα ἀπ΄ αὐτὰ βρέθηκε στὸ παλάτι χωρὶς τὴν κατάλληλη στολή. Αὐτὸ ἐξόργισε τὸν βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος καὶ ἔδωσε τὴν διαταγὴ νὰ ἐκβάλλουν ἔξω τὸν ἀνάρμοστο ἐπισκέπτη καὶ μάλιστα, νὰ τὸν τιμωρήσουν σκληρά.

Σὲ μία πρώτη ἑρμηνεία τῆς παραβολῆς, δὲν εἶναι δύσκολο νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ μήνυμα, ποὺ ἐπιθυμεῖ ὁ Χριστὸς νὰ μεταδώσει στοὺς συμπατριῶτες Του Ἰσραηλῖτες: Ὁ βασιλέας εἶναι ὁ ἐπουράνιος Πατέρας καὶ Υἱός Του ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς. Ὁ γάμος, βεβαίως, δὲν εἶναι ἕνα ὁποιοδήποτε πανηγύρι ἀλλὰ τὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, τὸ ὁποῖο πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ προσκεκλημένοι ποὺ ἀδιαφοροῦν εἶναι ὁ ἑβραϊκὸς λαός, ὁ ὁποῖος κατεδίωξε μέχρι θανάτου τὸν Κύριο, ὅπως καὶ κατὰ τὸ παρελθόν, κακοποίησε καὶ θανάτωσε τοὺς ἀπεσταλμένους Του προφῆτες. Ὅσο γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀναζητοῦνται στὰ σταυροδρόμια τῆς πόλεως, εἶναι ὅλοι οἱ λαοὶ ποὺ καλοῦνται νὰ πιστέψουν στὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ ἀπολαύσουν τὴν σωτηρία.

Τὸ χαρμόσυνο αὐτὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου χτυπᾶ τὴν πόρτα τῆς ἀνθρωπότητος κάθε στιγμή. Τὸ γαμήλιο γλέντι εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία διαρκῶς ἀνανεώνει τὴν πρόσκληση τοῦ Βασιλέα τῆς παραβολῆς. Προσκεκλημένοι εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς ποὺ ἀξιωθήκαμε νὰ γνωρίσουμε τὸν Χριστό, νὰ βαπτισθοῦμε καὶ νὰ ἀνήκουμε πλέον στὸν δικό Του μυστικὸ Σῶμα, τὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ ποὺ στεροῦνται ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σὲ ὅλο τὸν κόσμο, καθὼς δὲν ἔχει φτάσει ἀκόμη σ΄ αὐτοὺς τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς λυτρώσεως ἀπὸ τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, ἐμεῖς τὸ ἀπολαμβάνουμε ὡς διαρκῆ δωρεά. Διατρέχουμε, ὅμως, ἕναν ἄλλον κίνδυνο: ἂν καὶ εἴμαστε προσκεκλημένοι, ἂν καὶ εἴμαστε κλητοί, νὰ μὴν ἀποδειχθοῦμε ἐκλεκτοὶ (Μτθ. 22:14).

Εἶναι γεγονὸς πὼς ἡ ἀνάγκη γιὰ ἐπιβίωση ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἕναν βασικὸ σκοπό του. Οἱ βιοτικὲς ἀνάγκες ἀπορροφοῦσαν πάντοτε μεγάλο μέρος τοῦ χρόνου καὶ τῶν δυνάμεών του. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, δὲν ἀρκεῖται μόνον σὲ αὐτό. Ἀναζητᾶ μὲ ἐπιμονὴ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, καθὼς τοῦ ἐξασφαλίζουν, ἐπιπλέον, ἄνεση καὶ ἀπόλαυση, συγχρόνως, μάλιστα, καὶ διέξοδο στὴν δημιουργικότητα καὶ στὴν τάση του διαρκῶς νὰ προοδεύει καὶ νὰ ἀναπτύσσεται σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς. Ἰδιαίτερα στὴν ἐποχή μας, ἡ ἀσύλληπτη πρόοδος τῆς τεχνολογίας τὸν ἔχει ἀφήσει ἔκθαμβο μὲ τὶς εὐκαιρίες ποὺ τοῦ προσφέρει καὶ ἀπορροφᾶ διαρκῶς ὅλο καὶ περισσότερο μέρος τῆς ὑπάρξεώς του. Ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα, αὐξάνεται τὸ ἐνδεχόμενο νὰ θεωρήσει ὁ ἄνθρωπος πὼς ἡ ζωὴ ἀρχίζει καὶ τελειώνει στὶς ἀνέσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου, τοῦ κόσμου τῶν αἰσθήσεων καὶ τῆς καταναλώσεως.

Ὁ τεχνολογικὸς πολιτισμὸς εἶναι πράγματι ἐντυπωσιακός, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐγκλωβίζει καθημερινὰ στὰ θέλγητρά του ὅλο καὶ περισσότερες ψυχές. Διαρκῶς ὅμως αὐξάνεται ὁ κίνδυνος νὰ ξεχαστεῖ ἡ μεγάλη, ἴσως ἡ μεγαλύτερη ἀλήθεια: Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε νὰ ζεῖ συγχρόνως σὲ δύο κόσμους: τὸν ὁρατὸ καὶ τὸν ἀόρατο. Μὲ τὸ σῶμα του καὶ τὶς δραστηριότητές του ἀνήκει στὴν καθημερινότητα τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου, ἡ ὁποία δὲν παύει ποτὲ νὰ τὸν καλεῖ νὰ ἐργαστεῖ, νὰ φτιάξει οἰκογένεια, νὰ ἀναπτυχθεῖ οἰκονομικὰ καὶ νὰ εὐημερήσει. Τὸ σῶμα ἔχει ἀνάγκες πολλὲς καὶ συχνά, ἀκόρεστες. Ἀνάγκες ἔχει ὅμως καὶ τὸ ἀόρατο μέρος τῆς ὑπάρξεώς του, ἡ ψυχή, ἡ ὁποία ἀναζητᾶ τὴν σχέση μὲ τὸν Δημιουργό της καὶ ποθεῖ νὰ ζήσει σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχικές του προδιαγραφές: μὲ χαρά, μὲ νόημα ζωῆς, ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὸν φόβο, τὴν ἀγωνία καὶ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου. Ἡ μεγάλη ἁμαρτία τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου, ἡ μεγάλη ἀστοχία του, δὲν εἶναι ὅτι ζεῖ μέσα στὸν ὑλικὸ κόσμο, ἀλλὰ ὅτι ξεχνᾶ πὼς δὲν ἀνήκει μόνο σ΄ αὐτόν.

Τὸν κίνδυνο αὐτῆς τῆς μεγάλης πλάνης, αὐτῆς τῆς μεγάλης ἀποτυχίας, ἀποκαλύπτει ἡ σημερινὴ παραβολή. Οἱ προσκεκλημένοι ἔχουν χάσει τὴν δυνατότητα νὰ ξεχωρίσουν τὰ σημαντικὰ ἀπὸ τὰ ἀσήμαντα, τὰ αἰώνια ἀπὸ τὰ προσωρινά, τὰ ἀναλλοίωτα ἀπὸ τὰ φθαρτά. Ἐνῷ δέχονται τὴν πρόσκληση συμμετοχῆς σὲ μιὰ γιορτή, ποὺ εἶναι σὲ θέση νὰ πλημμυρίσει μὲ νόημα ζωῆς ὁλόκληρη τήν ὕπαρξή τους, ἐκεῖνοι ἐπιλέγουν τὸν φαῦλο κύκλο ἀσχολιῶν ποὺ διαρκῶς ἀνακυκλώνονται, ἐπαναλαμβάνονται καὶ ἀφήνουν τὸν ἄνθρωπο ἀνολοκλήρωτο καὶ διψασμένο.

Ἀδελφοί μου,
Κάθε φορὰ ποὺ ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτείνει, μέσῳ τῆς πνευματικῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς νηστείας, νὰ περιορίσουμε τὶς ἀνάγκες μας καὶ νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπὸ τὸ ξέφρενο κυνήγι τῶν ἡδονῶν, δὲν μᾶς καλεῖ νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν κόσμο, ἀλλὰ νὰ ἀπεγκλωβιστοῦμε ἀπὸ τὴν ματαιότητά του.

Κάθε φορὰ ποὺ ὁ Ἱερέας μᾶς καλεῖ νὰ μεταλάβουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, μᾶς καλεῖ νά στρέψουμε τὸ βλέμμα πέρα ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα καὶ νὰ ἀναζητήσουμε τὰ αἰώνια καὶ τὰ ἀθάνατα.
Κάθε φορὰ ποὺ ἡ καρδιά μας πάλλεται ἀπὸ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς, ἔρχεται ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος νὰ μᾶς θυμίσει πώς, στὸ τέλος τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς, μᾶς ἀναμένει μιὰ συνάντηση μὲ τὴν πηγὴ τῆς ἀληθινῆς καὶ αἰώνιας ζωῆς.

Ὅποιος δὲν χάνει ἀπὸ τὸ ὀπτικό του πεδίο αὐτὴν τὴν προοπτική, καταφέρνει νὰ ἀποφύγει τὴν πολυπραγμοσύνη καὶ τὴν διάσπαση τοῦ νοῦ, παραμένοντας σὲ διαρκῆ ἑτοιμότητα ἀνταποκρίσεως στὴν πρόσκληση ποὺ τοῦ ἀπευθύνει διαρκῶς ὁ Ἐπουράνιος Πατέρας.

Ὁ Θεὸς ζητᾶ ὅλη μας τὴν ἀφοσίωση, ὅλο μας τὸν νοῦ, ὅλο μας τὸν κόπο, ὅλα μας τὰ συναισθήματα, ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας. Τὰ ζητᾶ ὅλα γιὰ νὰ μᾶς τὰ δώσει ὅλα. Ἡ προσήλωση καὶ ἡ βαθιὰ πίστη πρὸς τὸ πρόσωπό Του ὑφαίνει τὴν γαμήλια στολή, ἡ ὁποία θὰ μᾶς ἐπιτρέψει νὰ γευτοῦμε τὰ πνευματικὰ ἐδέσματα τῆς ἀγάπης Του.

Ἂς ἀναζητοῦμε, λοιπόν, μὲ ἀπόλυτη προτεραιότητα τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Οὐράνια Βασιλεία καὶ ἂς ἐμπιστευόμαστε χωρὶς καμία ἀμφιβολία τὴν ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ μας: «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Μτθ. 6:33). Ἀμήν.