Το Κήρυγμα της Κυριακής 05.07.2026 - Ε΄ Ματθαίου
Ἔχουμε συχνὰ τὴν τάση νὰ θεωροῦμε τὰ καλὰ καὶ εὐχάριστα ποὺ μᾶς συμβαίνουν ὡς αὐτονόητα. Ἀντίθετα, δὲν θέλουμε νὰ σκεφτόμαστε τὸ ἐνδεχόμενο νὰ μᾶς συμβοῦν τὰ δυσάρεστα καὶ θεωροῦμε πὼς τὰ δύσκολα ἀφοροῦν πάντα τοὺς ἄλλους.
Αὐτὴ ἡ στάση ζωῆς, πέραν τοῦ γεγονότος ὅτι δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν ἀλήθεια, καθώς, ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ μπορεῖ νὰ συμβεῖ τὸ ὁ,τιδήποτε στὸν καθέναν μας, ἐπιφέρει στὴν ψυχὴ καὶ μιὰ ἀρνητικὴ συνέπεια: Νομίζοντας πὼς ἔχουμε ἐξασφαλισμένες τὶς εὐεργεσίες, ἀτονεῖ μέσα μας ἡ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Θεό, στὸν Ὁποῖο προστρέχουμε, κυρίως, ὅταν αἰσθανθοῦμε πὼς κάτι μᾶς ἀπειλεῖ ἢ κάτι μᾶς λείπει.
Καθὼς οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς δέχτηκαν, ἀπὸ τὰ παιδικά τους κιόλας χρόνια, τὸ δῶρο τῆς πίστεως γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, δὲν ἔχουμε ἐμπειρία μιᾶς ζωῆς στερημένης ἀπὸ τὴν Θεία Χάρη καὶ τὴν θεϊκὴ προστασία. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, συχνὰ ξεχνᾶμε ἀπὸ πόσους κινδύνους μᾶς προφυλάσσει ὁ Ἐπουράνιος Πατέρας μας. Γιὰ τὸν λόγο αὐτόν, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, στὴν πρώτη Ἐπιστολή του, θέλοντας νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν διαρκῆ ἐγρήγορση ἀλλὰ καὶ στὴν διαρκῆ εὐγνωμοσύνη, δὲν διστάζει νὰ παρομοιάσει τὸν Διάβολο μὲ λέοντα ποὺ βρυχᾶται καὶ περιφέρεται γύρω μας, ἀναζητῶντας τρόπους νὰ κατασπαράξει τὴν ψυχή μας (5:8).
Ἡ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἀποσκοπεῖ στοὺς ἴδιους πνευματικοὺς στόχους: Μέσῳ τῆς τραγικῆς καὶ φρικαλέας καταστάσεως τῶν δύο δαιμονισμένων στὴν περιοχή των Γεργεσηνῶν, παίρνουμε μιὰ γεύση τῶν κινδύνων ποὺ διατρέχει ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὅταν συστηματικὰ καὶ ἀμετανόητα ἐπιμένει νὰ ζεῖ χωρὶς Θεό. Ζωὴ δίπλα στὰ μνήματα τῶν νεκρῶν, ὄψεις φρικαλέες, κραυγὲς ἀπόκοσμες, φόβος καὶ ἀποστροφὴ γιὰ ὅσους τοὺς πλησίαζαν. Αὐτὰ ἦταν τὰ χαρακτηριστικὰ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, τῶν κυριευμένων ἀπὸ δαιμονικὲς δυνάμεις, χωρὶς τὴν προστασία Ἐκείνου ποὺ ἔχει τὴν δύναμη καὶ τὴν ἐξουσία νὰ ἀπομακρύνει κάθε ἐχθρὸ καὶ πολέμιο τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως καὶ νὰ χαρίζει τὴν γαλήνη καὶ τὴν χαρά.
Θαῦμα μεγάλο πραγματοποιεῖ σήμερα ὁ Χριστός μας καὶ σκορπίζει στὸν κόσμο τὴν βεβαιότητα πὼς τὸ σκοτάδι καὶ ἡ φρίκη δὲν εἶναι ἡ τελικὴ μοῖρα τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀντίθετα, κοντὰ στὸν Χριστὸ, ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ διαποτίζεται ἀπὸ ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, ἀγαθότητα, πίστη, πραότητα, ἐγκράτεια. Αὐτὰ εἶναι τὰ δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως τὰ παρουσιάζει σήμερα τὸ ἀπόσπασμα τῆς Ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Γαλάτας ποὺ μόλις ἀκούσαμε (5:22-23). Καὶ ἀνάμεσα σὲ αὐτά, τὸ μεγαλύτερο καὶ τὸ πλέον εὐεργετικό, τὸ σημαντικότερο καὶ τὸ πλέον λυτρωτικό, εἶναι ἡ Χάρις τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Τοῦ μυστηρίου ἐκείνου, ποὺ ἐξασφαλίζει στὸν ἄνθρωπο τὴν δύναμη καὶ τὴν προστασία ἐναντίον κάθε ἐπιβουλῆς τοῦ Διαβόλου καὶ τὸν καθιστᾶ πολίτη τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, μέσῳ τῆς ἑνώσεως μὲ τὸν Θεάνθρωπο νικητὴ τοῦ θανάτου, Ἰησοῦ Χριστό.
Ὅποιος συνειδητοποιεῖ τὴν ἄπειρη εὐεργεσία ποὺ τοῦ ἐξασφαλίζει ἡ Θεία Κοινωνία, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν διακατέχεται ἀπὸ βαθιὰ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν σωτῆρα Χριστό, κάθε φορὰ ποὺ γεύεται τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του. Ἀκριβῶς στὸ σημεῖο αὐτὸ τῆς Θείας Λειτουργίας, καὶ ἀφοῦ ἔχει ἀκουστεῖ ὁ παιᾶνας τῆς νίκης «Εἴδομεν το φῶς τὸ ἀληθινόν...», ὁ Ἱερέας μᾶς καλεῖ νὰ συμμετάσχουμε κι ἐμεῖς, μὲ τὶς λιγοστὲς δυνάμεις μας, στὴν αἰώνια δοξολογία τοῦ Θεοῦ, λέγοντας: «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν πάντοτε νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων ἀμήν».
Εἶναι ἐλάχιστες οἱ λέξεις αὐτές, προκειμένου νὰ ἐκφράσουν τὴν χαρὰ καὶ τὴν λαμπρότητα τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ἔχει δεχτεῖ τὴν Θεία Κοινωνία. Γι΄ αὐτό, μέσῳ τοῦ χοροῦ τῶν ἱεροψαλτῶν, ἀναφωνοῦμε: «Ἂς γεμίσει ἡ ὕπαρξή μας ἀπὸ τὴν δοξολογία Σου, Κύριε, ὥστε νὰ ὑμνοῦμε τὴν δόξα Σου, διότι μᾶς ἀξίωσες νὰ κοινωνήσουμε τῶν ἁγίων μυστηρίων Σου. Κράτησέ μας σταθεροὺς μέσα στὸν δικό Σου ἁγιασμὸ ποὺ μόλις δεχθήκαμε, ὥστε ὅλη τὴν ἡμέρα, κάθε ἡμέρα, νὰ μελετοῦμε καὶ νὰ ἐφαρμόζουμε τὸ δίκαιο θέλημά Σου».
Εἶναι πλέον ἡ σειρὰ τοῦ Ἱερέα νὰ μᾶς θυμίσει πώς, ἡ καρποφορία τῶν ἀπείρων δωρεῶν ποὺ δεχθήκαμε μέσῳ τῆς Θείας Κοινωνίας, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δική μας στάση. Συνειδητοποιοῦμε, ἄραγε, τὸ μέγιστο Μυστήριο, στὸ ὁποῖο μόλις πήραμε μέρος; Συγκλονίζεται, ἄραγε, ἡ ψυχή μας ἀπὸ βαθιὰ εὐγνωμοσύνη γιὰ Ἐκεῖνον ποὺ μόλις μᾶς ἔκανε συμμέτοχους τῆς ἄπειρης ἀγάπης Του; Συναισθανόμαστε πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε χωρὶς τὴν δική Του διαρκῆ προστασία; Ὅλα αὐτὰ περικλείονται στὴν πρόσκληση ποὺ αὐτὴν τὴν στιγμή μας ἀπευθύνει, λέγοντας: «Ἂς σταθοῦμε ὄρθιοι. Τώρα ποὺ μεταλάβαμε τὰ θεῖα, ἅγια, ἄχραντα, ἀθάνατα, ἐπουράνια καὶ ζωοποιά, φρικτὰ μυστήρια τοῦ Χριστοῦ, ἂς εὐχαριστήσουμε ἄξια τὸν Κύριο. Θεέ μου, βοήθησέ μας καὶ σῶσε μας, ἐλέησέ μας καὶ σὲ ὅλα διαφύλαξέ μας, μὲ τὴν χάρη Σου. Ἀφοῦ ζητήσαμε ὅλη ἡ ἡμέρα σήμερα νὰ εἶναι ἀληθινὰ ἡμέρα τοῦ Θεοῦ, ἁγία, εἰρηνικὴ καὶ ἀναμάρτητη, ἂς ἀφήσουμε τώρα ὁ καθένας μας κι ὅλοι μὰζὶ τὸν ἑαυτό μας κι ὅλη μᾶς τὴν ζῶὴ στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Καὶ ὁλοκληρώνει ὁ Ἱερέας τὴν εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸ μὲ μιὰ τελευταία εὐχή, γεμάτη δοξολογία ἀλλὰ καὶ ἱκεσία: «Σὲ εὐχαριστοῦμε, φιλάνθρωπε Δέσποτα, εὐεργέτη τῶν ψυχῶν μας, γιατὶ καὶ σήμερα μᾶς ἀξίωσες νὰ μεταλάβουμε τὰ ἐπουράνια καὶ ἀθάνατα μυστήριά Σου. Κάμε ἴσιο καὶ σὼστὸ τὸ δρόμο μας, στήριξέ μας ὅλους μέσα στὸ φόβο σου, φρούρησε τὴν ζωή μας, στερέωσε τὰ βήματά μας· μὲ τὶς εὐχὲς καὶ τὶς ἱκεσίες τῆς ἔνδοξης Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας κι ὅλων τῶν Ἁγίων σου».
Τί ἐπιδιώκει ἡ ὑπέροχη αὐτὴ εὐχή; Ἐπιδιώκει νὰ διευρύνει τὸν χρόνο. Ἐπιδιώκει νὰ μετατρέψει τὶς λίγες στιγμὲς ποὺ διήρκησε ἡ Θεία Κοινωνία σὲ διαρκῆ σχέση μὲ τὸν Θεὸ κάθε ἡμέρα, κάθε λεπτό. Ἐπιδιώκει νὰ μᾶς στρέψει πρὸς τὸν Κύριο, οὕτως ὥστε νὰ καταθέσουμε μπροστὰ στὸν θρόνο Του, ἀφ΄ ἑνὸς τὴν ἀδυναμία μας νὰ κρατήσουμε ἄσβεστη τὴν φλόγα τοῦ μυστηρίου, ἀλλὰ καὶ ἀφ΄ ἑτέρου τὴν ἱκεσία μας νὰ σπεύσει Ἐκεῖνος νὰ στερεώσει τὴν ψυχή μας, νὰ ὀχυρώσει τὴ ζωή μας καὶ νὰ μᾶς ἀποκαλύπτει διαρκῶς τὸ θέλημά Του.
Ἀδελφοί μου,
Πλαστήκαμε υἱοὶ καὶ θυγατέρες Θεοῦ. Ὁ προορισμός μας εἶναι ἡ διαρκὴς σχέση μὲ τὸν Δημιουργὸ Πατέρα μας. Ἡ χαρά, ποὺ τόσο ζητᾶμε στὴν ζωή, ἀναδύεται πλουσιοπάροχα καὶ ἀδαπάνητα ἀπὸ τὸ δικό Του πρόσωπο. Κάθε φορὰ ποὺ γευόμαστε τὴν Χάρη τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀντιλαμβανόμαστε πόσο μάταιες εἶναι οἱ χαρὲς τοῦ κόσμου τούτου καὶ πόσο ἀνούσια τὰ σχέδια καὶ οἱ ἐπιδιώξεις μας. Κοινὸς πόθος ὅλων μας, εἴτε τὸ συνειδητοποιοῦμε εἴτε ὄχι, εἶναι ἡ ἕνωσή μας μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἁγιότητα. Πλαστήκαμε μὲ τὴν δυνατότητα, ὅλοι καὶ ὅλες, νὰ γίνουμε ἅγιοι.
Τὸν δρόμο τῆς ἁγιότητος μᾶς τὸν ὑποδεικνύει καθημερινὰ ἡ Ἐκκλησία, μέσῳ τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τῆς ἀσκήσεως, τῆς διδασκαλίας τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς συμμετοχῆς μας στὰ ἅγια Μυστήρια. Τὸ πλήρωμα τῆς ἁγιότητος ὅμως δὲν ἐπιφέρουν οἱ δικές μας προσπάθειες, ἀλλὰ ἡ δική Του παρουσία. Ἁγιότητα εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τὶς ἀσθενεῖς δυνάμεις μας ἔρχεται Ἐκεῖνος νὰ ἀναπληρώσει, ὥστε νὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς δικῆς Του ἀπόλυτης ἁγιότητος. Ὅσο Τὸν πλησιάζουμε, τόσο ἂς Τὸν ἀναζητοῦμε. Ὅσο τὸν ἀτενίζουμε, τόσο ἂς ποθοῦμε νὰ Τοῦ μοιάσουμε. Ὅσο ἀντιλαμβανόμαστε δίπλα μας τὴν ἄγρυπνη προστασία Του, τόσο ἂς Τὸν δοξολογοῦμε, λέγοντας, μέσῳ τῶν λόγων τοῦ Ἱερέα, ὁ ὁποῖος προφέρει τώρα τὸν ἐπίλογο τῶν εὐχαριστηρίων εὐχῶν: «Ὅτί σὺ εἶ ὁ ἁγιασμὸς ἡμῶν καὶ σοί τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πὰτρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγὶῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Ἀμήν.
