Μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου - Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Θαδδαίου
Σήμερα η αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Μάρτυρα Ζωσίμου, του Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου και του Οσίου Ζήνωνος.
Ο Όσιος Παΐσιος καταγόταν από την Αίγυπτο και γεννήθηκε το έτος 300 μ.Χ. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι και ευσεβείς. Είχαν επτά παιδιά και ο μικρότερος ήταν ο Παΐσιος. Έμεινε ορφανός από πατέρα, σε μικρή ηλικία, και η μητέρα του τον ανέθρεψε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, όπως το βιώνουμε μέσω του ιερού Ευαγγελίου. Νεαρός, ο Παΐσιος, πήγε στα ασκητήρια της ερήμου κοντά στον Αββά Παμβώ. Με οδηγό στην άσκηση και την ταπείνωση τον έμπειρο Αββά, ο Παΐσιος απέκτησε πολλές θείες αρετές. Όταν πέθανε ο πνευματικός του πατέρας, ο Παΐσιος αναχώρησε σε ασκητήρια πιο βαθιά στην έρημο. Όσοι άνθρωποι τον αναζητούσαν βίωναν κοντά του την αληθινή ευσέβεια, όπως γνωρίζει απέριττα το Άγιο Πνεύμα να φωτίζει τους πραγματικούς ασκητές.
Ο Όσιος Παΐσιος έφτασε σε βαθιά γεράματα, χωρίς να παραμελεί τα πνευματικά του καθήκοντα και τον αγώνα για την εν Αγίω Πνεύματι ένωση με τον Τριαδικό Θεό. Αφού ωφέλησε πολλούς συνανθρώπους, παρέδωσε ώριμος πνευματικά, τη ψυχή του στον αρχηγό της ζωής και του θανάτου Ιησού Χριστό. Τον ενταφίασαν στην έρημο όπου ασκήτευε. Μετά από χρόνια, πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή των ιερών του λειψάνων του Οσίου Παϊσίου και τα μεταφέρθηκαν στην Πισιδία, όπου τα εναπόθεσε στο εκεί Μοναστήρι.
Ο Μάρτυρας Ζώσιμος καταγόταν από την Απολλωνιάδα της Σωζόπολης και ανήκε στις στρατιωτικές τάξεις, όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Τραϊανός (89-117 μ.Χ.). Δέχτηκε τη χριστιανική διδασκαλία, βαπτίστηκε και έγινε από τους πιο ένθερμους χριστιανούς. Το 98 μ.Χ. ο έπαρχος στην Αντιόχεια της Πισιδίας Δομιτιανός, σκληρός πολέμιος της Εκκλησίας, διέταξε το θάνατό του, αφού είδε ότι καμία απειλή δεν ίσχυσε για να τον σύρει και πάλι στη λατρεία των ειδώλων. Όταν όμως τα φρικτά βασανιστήρια δεν έφεραν αποτέλεσμα, τότε τον αποκεφάλισαν και έτσι πήρε το αθάνατο στεφάνι του μαρτυρίου.
Ο Όσιος Ζήνων εγκατέλειψε τον κόσμο και έγινε μαθητής του μεγάλου Γέροντος Σιλουανού. Για την παραδειγματική του υπακοή και την απόλυτη πνευματική άσκηση και ακτημοσύνη του, ο Θεός τον αξίωσε να θαυματουργεί, και έτσι έδιωξε πολλά βάσανα, τα οποία ταλανίζουν τους ανθρώπους. Κοιμήθηκε ειρηνικά σε ηλικία 62 χρόνων.
Η ψυχική ωφέλειά μας με τη μελέτη και την ακρόαση της επίγειας πορείας συνανθρώπων μας, που με γενναιότητα αγάπησαν το Χριστό, είναι λεπτή αύρα αισιοδοξίας, χαράς και παρουσίας του αληθινού Θεού και στα εύκολα και τα δύσκολα της ζωής.
Μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Θαδδαίου (19 Ιουνίου)
Ο Άγιος Απόστολος Ιούδας ο Θαδδαίος, που λεγόταν και Λεββαίος, είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ήταν γιος του Ιωσήφ του μνήστορος της Υπεραγίας Θεοτόκου και αδελφός του Ιακώβου του Αδελφοθέου, πρώτου Ιεράρχου των Ιεροσολύμων. Ανήκε στον κύκλο των δώδεκα μαθητών του Κυρίου.
Δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση του σημερινού τιμώμενου Αποστόλου Ιούδα του Αδελφοθέου, με τον Απόστολο Θαδδαίο, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 21 Αυγούστου. Ενδεχομένως η σύγχυση επήλθε λόγω του ότι και οι δύο απόστολοι έζησαν και κήρυξαν την ίδια εποχή και στην ίδια γεωγραφική περιοχή.
Μετά την Ανάληψη και την Πεντηκοστή, ο Απόστολος Ιούδας κήρυξε το ιερό Ευαγγέλιο στην Παλαιστίνη και τη Μεσοποταμία. Υπέστη πολλούς διωγμούς και υπέμεινε κακουχίες και τελικά πέθανε μαρτυρικά στην πόλη Έδεσσα της Συρίας.
Ανάμεσα στις καθολικές επιστολές της Καινής Διαθήκης, περιλαμβάνεται και μια δική του η οποία, παρά τη μικρή της έκταση, διακρίνεται για την πυκνότητα και το θεολογικό βάθος των μηνυμάτων της.
Γράφει, προτρέποντας τους πιστούς, ιδιαίτερα της Εκκλησίας της Αντιόχειας, «αγαπητοί μου, συνεχίστε να προοδεύετε στερεωμένοι πάνω στο θεμέλιο της παναγίας πίστης σας και να προσεύχεστε με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Διατηρήστε τον εαυτό σας στην αγάπη του Θεού, προσμένοντας το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που θα μας χαρίσει την αιώνια ζωή. Άλλους (από τους συνανθρώπους σας) να τους ελεείτε με διάκριση, και άλλους να φροντίζετε να τους σώσετε με μεγάλη προσοχή …» (Επιστολή Ιούδα, 20-23).
Οι ημέρες μνήμης των αγίων για εμάς τους Χριστιανούς είναι, ασφαλώς, ευκαιρίες προβληματισμού και αφορμές μίμησης. Η μνήμη, όμως, ενός αποστόλου είναι επιπλέον υπενθύμιση ότι ανήκουμε στη μία, αγία, καθολική Εκκλησία, που είναι και αποστολική, που είναι δηλαδή θεμελιωμένη στη διδασκαλία των αποστόλων, οι οποίοι έλαβαν από το Χριστό το χάρισμα και την εντολή να συνεχίσουν το έργο Του.
Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου
