Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ἱεροθέου
Ἡ ὀρειβασία θεωρεῖται ἄθλημα καί εἶναι ἀνάβαση στά βουνά, καί μάλιστα σέ ψηλά βουνά, χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα γιά τήν ἀναρρίχηση. Ὅταν πρόκειται ὅμως γιά ὀρειβασία στό Ἔβερεστ, πού εἶναι ἡ ὑψηλότερη κορυφή τῶν Ἰμαλαΐων καί τοῦ κόσμου, τότε εἶναι ἄθλημα πολύ συναρπαστικό καί ἐπικίνδυνο.
του π. Αντώνιου Χρήστου
Αγαπητοί μου αναγνώστες η 12η Ιουλίου κάθε έτους, εδώ και μόλις 7 χρόνια που αγιοκατατάχθηκε στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, είναι η μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Αποφασίσαμε αυτό το άρθρο μας να αφιερώσουμε σε αυτήν την σύγχρονη αγιασμένη προσωπικότητα για πολλούς και διάφορους λόγους που θα εξηγήσουμε παρακάτω.
του π. Αντωνίου Χρήστου
Αγαπητοί μου Αναγνώστες, την στιγμή που γράφουμε αυτές τις γραμμές βρισκόμαστε σε 10ήμερη θερινή άδεια.
Μιὰ ἐμπειρικὴ κατάθεση ποὺ ἀσφαλῶς ἐπιδέχεται συζήτηση
π. Κωνσταντίνου Καλλιανοῦ
Ἐξηγοῦμαι: δὲν διεκδικῶ τὸ προνόμιο νὰ εἶμαι ὁ μοναδικὸς πνευματικὸς ποὺ ἀντιμετωπίζει αὐτὸ τὸ θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο θὰ κάνω λόγο στὴ συνέχεια. Θέμα ποὺ ἀφορᾶ τὴν Ἐξομολόγηση, στὴν ὁποία, ὅταν προσέρχονται κάποιοι, ἀντὶ νὰ καταθέσουν αὐτὰ ποὺ βαρύνουν τὴν ψυχή τους, ἀρχίζουν τὴν συζήτηση μὲ τὸν ἱερέα, ἀναφέροντάς του πολλὰ καὶ διάφορα.
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Πλησιάζοντας τη Μεγάλη μέρα της Πεντηκοστής όπου γιορτάζουμε τη γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας, θυμόμαστε και αυτούς που έφυγαν από τον κόσμο τούτο και ζουν «εν ετέρα μορφή». Είναι οι κεκοιμημένοι αδελφοί μας, που δεν έπαψαν να είναι μέλη της Εκκλησίας, αφού δέχτηκαν το βάφτισμα και έγιναν παιδιά της.
Η λογική, που θέλει όλα να τα ζυγίζει με κριτήρια ωφελιμιστικά, θεωρεί τα μνημόσυνα και τις προσευχές για τους κεκοιμημένους
του π. Αντωνίου Χρήστου
Αγαπητοί μου Αναγνώστες, το σημερινό φύλλο της εφημερίδας μας (Πέμπτη 6 Ιουνίου 2019), συμπίπτει χρονικά με την μεγάλη Εορτή της Αναλήψεως Του Κυρίου μας.
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Τι μπορεί να σημαίνει για το σημερινό Κύπριο η εορτή του «αγίου ενδόξου Αποστόλου Βαρνάβα, ιδρυτού και προστάτου της Αγιοτάτης Εκκλησίας της Κύπρου»; Μάλλον, τίποτα το ιδιαίτερο… Δεν είναι αυτή η πραγματικότητα; Και γιατί άλλωστε να σημαίνει κάτι;
Φαίνεται πως η απογοήτευση σ’ όλα τα επίπεδα ζωής, η έννοια για τον επιούσιο, η μοναξιά και τα τρεχάματα δεν επιτρέπουν στον άνθρωπο της Κύπρου ν’ αναπνεύσει… Κι όμως
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Ζούμε με ανθρώπους ατελείς, ασθενείς, ελλιπείς. Όπως, βέβαια, είμαστε κι εμείς! Αφού δεν έχουμε φτάσει στην α-πάθεια, το φωτισμό του Θεού, όπου θα μπορούμε να πούμε «ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός», σημαίνει πως ο άτσαλος εαυτός μας θα μας ταλαιπωρεί και θα ταλαιπωρεί.
Δεν είναι τα πιο πάνω δικαιολογία για όσα λέμε ή κάνουμε που δυσκολεύουν τους γύρω μας, τους πληγώνουν και τους φέρνουν, ενδεχομένως, και σε
Αρχιμ. Ιωάννου Κοστώφ
Ὁ μεγάλος ρῶσος λογοτέχνης L. Tolstoy στό βιβλίο του Παιδικά, Ἐφηβικά καί Νεανικά χρόνια περιγράφει μιά ἐμπειρία του ἀπό τά παιδικά του χρόνια, πού ἔμεινε βαθειά χαραγμένη στήν ψυχή του.
«Φιλοξενοῦσαν συχνά στό σπίτι τους ἕναν ἄνθρωπο πολύ πονεμένο, πού ἐλάχιστες “ἄσπρες” μέρες εἶχε δεῖ στή ζωή του. Σέ μιά ἀπό αὐτές τίς ἐπισκέψεις, ὁ Tolstoy μαζί μέ τά μικρά του ἀδέλφια, παρακολούθησαν κρυφά τό γέροντα πού προσευχόταν στό δωμάτιο τό ὁποῖο τοῦ εἶχαν παραχωρήσει. Καί
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Η περίπτωση του παραλύτου της Βηθεσδά, που η εκκλησία μάς παρουσιάζει την τέταρτη Κυριακή του Πάσχα, νομίζω ότι κρύβει μια παρεξήγηση.
του π. Αντωνίου Χρήστου
Αγαπητοί μου Αναγνώστες Χριστός Ανέστη! Είναι αλήθεια, ότι πολλές φορές μας συνεπαίρνει ο πλούτος και το βάθος της Ορθόδοξης Θεολογίας μας και σε πολλά άρθρα μας, προσπαθούμε με τις πενιχρές μας δυνάμεις και ατέλειες, να την μεταδώσουμε, όσο το δυνατόν με απλό και άμεσο τρόπο. Όμως καμιά φορά δεν πρέπει να ξεκινήσεις από ψηλά προς τα κάτω, αλλά από κάτω προς τα πάνω, επειδή δυστυχώς ο λαός μας «πιστός» κατά το φρόνημα, αγνοεί όμως βασικά θέματα
