Χριστιανός καί Σταυρός
Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου
Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ. Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο στόν χριστιανό νά ἀναζητᾶ τίς εὐκολίες καί τήν ἀνάπαυση. Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στό σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τήν ἄνεση καί ζῆς μέ πολυτέλεια;
Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος. Σταύρωνε τόν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δέν σέ σταυρώνει κανείς. Καί σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς
Ο μυστικός σταυρός
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Η ενασχόληση με την προσωπική δυσκολία ή αναπηρία μας, που στην εκκλησιαστική ορολογία ονομάζεται σταυρός, μπορεί να προκαλέσει εσωτερικό παράπονο, καρδιακό πόνο, καθώς θα συνειδητοποιούμε την αδυναμία να τον υπερβούμε.
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους: Ο Ευαγγελισμός της χαράς μας
Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, μικρές ή μεγάλες, σύντομες ή παρατεταμένες, αναζητάς ένα αποκούμπι για ν’ αντέξεις κι έναν Κυρηναίο για να σηκώσει λίγο το σταυρό σου. Αν όμως φανεί κάποιος που θα μπορέσει να σε λυτρώσει τελείως από τη δοκιμασία σου, τότε, ασφαλώς, η χαρά θα ’ναι μεγάλη, ανάλογη με το μέγεθος του πόνου και της θλίψης.
Οἱ βιωματικὲς καταθέσεις τῆς Προηγιασμένης
Ναί, Κύριε, «Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου» καὶ ἐφέτος».
Εἰσάκουσόν μου»....
( ἤ, Οἱ βιωματικὲς καταθέσεις τῆς Προηγιασμένης)
π. Κωνσταντίνου Καλλιανοῦ
Ἀνοίγεται σιγά-σιγὰ ἡ ἡμέρα καὶ ἐξατμίζει μάζὶ μὲ τὰ ἔσχατα μόρια τὴς χειμωνιάτικης ὑγρασίας καὶ τὰ ὅποια κατάλοιπα τοῦ ὕπνου, ποὺ ἁπλώνονται πάνω μας-δίχτυα μπερδεμένα, λές. Καντῆλες καὶ κεριὰ διανέμουν «φῶς ἰλαρό» καὶ οἱ ψαλμοὶ κατανύξεως διαθεση. «Τὸ πρωὶ εἰσακουσον τῆς φωνῆς μου...» λέμε, ἀλλὰ προσθέτουμε
Το Μέγα Απόδειπνο
Στυλιανού Γερασίμου
Η διάρκεια της νύκτας αποτελούσε πάντοτε μια ευκαιρία σχέσεως και επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος εκείνη τη στιγμή περιέρχεται σε μια δυνατότητα απομάκρυνσης από την γή, ώστε να αναπτύξη την πορεία του στον ουρανό. Και ο ίδιος ο Κύριος πολλές φορές προσευχόταν το βράδυ “καί ήν διανυκτερεύων εν τη προσευχή του Θεού” (Λουκ.,β.12). Έτσι η Εκκλησία αντιλαμβανομένη αυτήν την ανάγκη του ανθρώπου τοποθέτησε δίπλα στην προσωπική προσευχή μια κοινή
Ομιλία στη Β’ Στάση των Χαιρετισμών
«Χαῖρε ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας»
Oἱ Χαιρετισμοὶ εἶναι ἕνας ὕμνος πρὸς τὴν Παναγία. Ἀποτελεῖ ἐπανάληψι καὶ ἀνάλυσι τοῦ πρώτου ἐκείνου «χαῖρε» ποὺ εἶπε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ στὴν Θεοτόκο τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ: «Χαῖρε κεχαριτωμένη…» (Λουκ. 1, 28).
Κάποτε ἡ Παναγία εἶπε κάποια λόγια πολὺ ἀπίστευτα: «Ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί» (Λουκ 1,48). Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ πιστέψει ὅτι μποροῦσαν νὰ βγοῦν ἀληθινά; Καὶ ὅμως! Στὰ 2000 χρόνια ποὺ
Η χαρά των χαιρετισμών
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Τον πένθιμο χαρακτήρα της Μ. Σαρακοστής, αναμφίβολα σπάζει η ακολουθία των Χαιρετισμών. Αυτά τα «Χαίρε» που απευθύνουμε στη «Θεοτόκο και Μητέρα του Φωτός», ως ευγνωμοσύνη για τη μεγάλη ευεργεσία της, επιστρέφουν σε μας από την ίδια, απαντώντας - με τρόπο μυστικό - στο χαιρετισμό μας.
Φαίνεται πως κάτι το ιδιαίτερο, αλλά και αναγκαίο για την πορεία της ζωής μας, συμβαίνει, ώστε να γεμίζουν οι ναοί από πιστούς κάθε Παρασκευή βράδυ της
Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς Σαρακοστῆς
π. Κωνσταντίνου Καλλιανοῦ
Ἄν ἐπιχειρήσουμε νὰ κοιτάξουμε βαθύτερα μέσα μας, θὰ παρατηρήσουμε τὸ πόση ἀνάγκη τὴν ἔχουμε αὐτὴν τὴν ἱερὴ περίοδο τοῦ Τριωδίου. Ποὺ στὴν οὐσία εἶναι ἕνα δρομολόγιο, μιὰ χρήσιμη πορεία, ὄχι χωρὶς νόημα καὶ σκοπό. Γιατὶ ἡ παρουσία τοῦ Τριωδίου στὴ ζωή μας, καὶ δὴ στὴν πνευματική μας βιοτή, εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τῶν εὐεγερσιῶν τοῦ Θεοῦ στὸ καθένα μας. Μὲ λίγα λόγια εἶναι τὸ κορυφαῖο μάθημα ποὺ μᾶς διδάσκει ἡ Χάρις Του, ὥστε νὰ κατορθώσουμε, ἀφοῦ συνέλθουμε