Νήπια στη σκέψη…
14.000 αθώες ψυχές θανατώνονται για να μην κινδυνεύσει ο θρόνος ενός παράλογου βασιλιά. 14.000 ψυχές! Μπορούμε να συλλάβουμε το μέγεθος; Αναρωτηθήκαμε ποτέ σε τι μέτρο παραλογισμού μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος νους, όταν συνειδητοποιήσει ότι πλήττεται η εικόνα του, αμφισβητείται η αυθεντία του, χάνεται η εξουσία του. Και ο μεν Ηρώδης έμεινε γνωστός στην ιστορία και ανακαλείται στη μνήμη για το απάνθρωπο και πέρα κάθε λογικής σχέδιο που υλοποίησαν οι στρατιώτες του. Οι σύγχρονοι όμως καλά κρατούν, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να επαναλάβουν το ίδιο έγκλημα, χωρίς να αισθάνονται την παραμικρή ενοχή.
Μιλάω ασφαλώς για το έγκλημα – γιατί περί εγκλήματος πρόκειται είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι - των εκτρώσεων. Γιατί πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι και ένα δευτερόλεπτο ζωής είναι ζωή!
Ο μακαριστός π.Συμεών Κραγιόπουλος έλεγε ότι όσοι διαπράττουν το έγκλημα της έκτρωσης, αμαρτάνουν σε μέγιστο βαθμό, διότι αφαιρούν μια ψυχή αβάπτιστη, την οποία βέβαια θα οικονομήσει η χάρις του Θεού. Και τα κίνητρα του εγκλήματος είναι ασφαλώς η πρόταξη του δικού μας θελήματος μέσω του οικογενειακού προγραμματισμού που φτιάξαμε (μας αρκούν και ένα ή δύο παιδιά) και μην τολμήσει ο Θεός να μας τον ανατρέψει. Της ευδαιμονίας και καλοπέρασης που επιθυμούμε στην προσωπική μας ζωή, γιατί ένα παιδί παραπάνω, είναι ένας κόπος περισσότερος. Της έλλειψης θυσιαστικού πνεύματος και αγωνιστικής διάθεσης, γιατί πολλές φορές προέχει η καριέρα, η ανέλιξη σε υψηλές θέσεις και αξιώματα, τις οποίες δεν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε χάρη της οικογένειας. Η άρνηση να σηκώσουμε το σταυρό της πιθανής ασθένειας, από την οποία όμως πολλές ψυχές μεγάλων και μικρών ωφελήθηκαν και εν τέλει σώθηκαν, αποτελώντας ταυτόχρονα παράδειγμα προς μίμηση.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος εγκλήματος που συντελείται, το οποίο δεν είναι ελάσσονος σημασίας με το πρώτο. Είναι η θανάτωση της ψυχής και της συνειδήσεως των νέων και γενικότερα των συνανθρώπων μας. Διαπράττεται μάλιστα και από ανθρώπους που είναι μέσα στο χώρο της εκκλησίας, πνευματικούς, καλούς χριστιανούς, που εύκολα μεν ρίχνουν το ανάθεμα στον Ηρώδη και στους ομοίους του, οι ίδιοι όμως είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να σκοτώσουν συνειδήσεις και υπολείψεις συνανθρώπων τους όταν αισθανθούν ότι πλήττεται η εικόνα τους, κινδυνεύει η θέση τους, αμφισβητείται το κύρος, το αξίωμα. Κι ενώ θα έπρεπε να αφήνουν τόπο στο θέλημα του Θεού, παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, επιβάλουν το δικό τους θέλημα, εφαρμόζουν τον δικό τους νόμο και μάλιστα τον βαπτίζουν και πνευματικό! Αρκεί να διασωθεί η εικόνα, η υπόληψη, η καρέκλα, κι ας οδηγούνται στον πνευματικό θάνατο χιλιάδες ψυχές συνανθρώπων μας, κυρίως νέων.
Οι Γραμματείς και Αρχιερείς της εποχής θα μπορούσαν ίσως με ένα καλό λόγο τους να νουθετήσουν τον Ηρώδη και να τον αποτρέψουν από το ανοσιούργημά του: «Βασιλιά μας δεν κινδυνεύεις από ένα νεογέννητο βρέφος. Η Βασιλεία Του άλλωστε δεν είναι εκ του κόσμου τούτου…ήρθε και για τη δική σου σωτηρία». Αντίθετα με μεγάλη ευκολία υπέδειξαν τον τόπο της γέννησης (Βηθλεέμ) ως γνήσιοι ερμηνευτές των γραφών και των Προφητών, οδηγώντας με τη στάση τους έναν παράφρονα ηγέτη να εκτελέσει το σχέδιό του, προφανώς γιατί βόλευε και τους ίδιους, προαισθανόμενοι τους μπελάδες που θα τους έβαζε ο Μεσσίας, αμφισβητώντας αργότερα την αυθεντία τους και αποκαλύπτοντας την υποκρισία τους (Ουαί υμίν…). Και η ιστορία επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες… Νήπια στη σκέψη και όχι στην αθωότητα!
π. Κωνσταντίνος
