top line
logo

Μπροστά στον πληθωρισμό εκκλησιαστικού λόγου

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Είναι φανερή η ραγδαία εξέλιξη της επιστήμης σε όλους τους τομείς.  Όπως και η διακίνηση ιδεών, αντιλήψεων, γνώσεων ποικίλων.  Ζούμε το μεγαλείο του διαδικτύου που ενώνει τους ανθρώπους «όπου γης», αλλά και τους προσφέρει γνώσεις που σε άλλες εποχές γίνονταν κτήμα ορισμένων.

Όσο για τις γνώσεις που αναφέρονται σε πνευματικά, εκκλησιαστικά θέματα, ποτέ δεν υπήρξαν τόσο εύκολες και τόσο διαδεδομένες.  Βιβλία Πατέρων, κείμενα θεολογικά, Αγιογραφικές ερμηνείες κι ένα μεγάλο φάσμα στο Ορθόδοξο και διαχριστιανικό πεδίο, γνωρίζονται άμεσα και τέλεια.

Κι όμως, ζούμε την τραγικότητα της απάθειας, με την έννοια της αδιαφορίας.  Αν παλαιότερα μια είδηση για δυστύχημα ή ασθένεια κάποιου ανθρώπου, ακόμα και αγνώστου, προκαλούσε λύπη, τώρα μπορούμε να μαθαίνουμε για τόσες δύσκολες καταστάσεις και να τις περνούμε αδιάφορα ως να μην είναι πραγματικότητα.

Το ίδιο δεν συμβαίνει ακούοντας το λόγο του Θεού;  Ομιλίες, κείμενα με ουσιαστικό περιεχόμενο, ακούγονται και διαβάζονται επιφανειακά, χωρίς ν’ αγγίζουν την καρδιά και χωρίς να γίνονται μέσα γι’ αλλαγή.  Όλα τα ξέρουμε… τι άλλο να μάθουμε;…

Ο Παλλάδιος, στη Λαυσαϊκή ιστορία, αναφέρει τα εξής: «Μόνος ο Θεός δεν επιδέχεται διδαχή, αφού είναι και αυτοφυής και δεν υπάρχει άλλος πριν απ’ αυτόν…  Αυτοί που νομίζουν ότι δεν έχουν ανάγκη δασκάλων, ή που δεν πείθονται σε όσους διδάσκουν με αγάπη, πάσχουν από άγνοια, τη μητέρα της υπερηφάνειας».

[1] Παλλαδίου, Λαυσαϊκή ιστορία, Ι.Μ. Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος 1990, 6,13



| |

Ακολουθήστε μας στα social media