Εις μνημόσυνον αιώνιον…
Το σημερινό κείμενο είναι από την ποιητική διαδρομή του μακαριστού Ιερέως Νικολάου Κίτσου, όπως η πένα του κατέγραψε το έτος 2001 τα πενήντα χρόνια Ιερωσύνης του.
Η αλληλοσυμπλήρωση των συζύγων
1) Μην κάνετε το δάσκαλο. Ο καλύτερος τρόπος να διδάξετε είναι να αγαπάτε.
2) Ο γάμος είναι μια διαρκής περιπέτεια να ανακαλύψουμε τον πραγματικό τον εαυτό μας, τον ψυχικό κόσμο του συντρόφου μας και να γνωρίσουμε καλύτερα τον Θεό.
3) Τον σύντροφό μας τον αποδεχόμαστε όπως είναι, με τις αδυναμίες και ιδιοτροπίες του και όχι όπως εμείς θέλουμε να είναι.
4) Ο άνδρας σκέφτεται με τη λογική, ενώ η γυναίκα με την καρδιά.
5) Φροντίζουμε να διορθώνουμε τις δικές μας αδυναμίες
Τί λέει άραγε ο Θεός;
Όχι λίγες φορές καθόμαστε στο γραφείο με την άνεσή μας και κάνουμε σχέδια, προγράμματα και ύστερα προσευχόμαστε να ευλογήσει ο Θεός την προσπάθειά μας.
Λίγα λόγια από καρδιάς
Όμορφες και ανεπανάληπτες στιγμές. Μια απόφαση ζωής παίρνει σάρκα και οστά όταν το πλήρωμα του χρόνου φτάνει, ο πνευματικός πατέρας οδηγεί το παιδί του στα Άγια των Αγίων!
Τι να περιγράψεις και τι να πρωτοπείς όταν απέναντί σου στέκει ο αγέρωχος ποιμενάρχης, ο Δεσπότης της αγάπης και της πραότητας. Ο Επίσκοπος της υπομονής και ανοχής. Ο Ιεράρχης με την παιδική ψυχή. Ο Άνθρωπος με το πηγαίο χαμόγελο, την ανυπόκριτη και ντόμπρα συμπεριφορά! Όσοι αξιωθήκαμε της ιερωσύνης από τον Πανάγαθο Θεό και
Η πίστη στην Παναγία
Αν μη τι άλλο και στα δύο στρατόπεδα η Παναγία ήταν η μεγάλη προστάτιδα του αγώνα. Αφενός στους Ιταλούς ήταν η Μαντόνα, εικονίτσες της οποίας είχαν κατά δεκάδες οι «κοκορόφτεροι» στις τσέπες τους, μαζί με τα αλβανικά λεκ, αφετέρου στους Έλληνες η Παναγία, τους χρωστούσε τη νίκη, για την προσβολή που έγινε στην γιορτή της να τορπιλιστεί η Έλλη. Όπως και να ᾽χει όμως η πίστη κατά την διάρκεια του πολέμου βοηθάει τον δοκιμαζόμενο στρατιώτη. Και η εικόνα της προστάτιδας του φέρνει ελπίδα και
Μπορεί…
Μπορεί να είμαι όρθιος για να δείξω μ΄αυτό τη στάση μου, την τάση μου, τη φορά μου, την αγωνία μου.
Μπορεί να είμαι γονατιστός για να εκφράσω την αγωνία μου, την ταπείνωσή μου και την αναξιότητά μου.
Μια άλλη σπορά
Η ενασχόληση του ανθρώπου με τη γη ήταν πολύ αγαπητή και επαινετή και από τους Αγίους μας, διότι ξέχωρα από τους όποιους φυσιολατρικούς ρομαντισμούς, έβλεπαν σ΄αυτήν μία αφορμή ταπείνωσης για τον άνθρωπο αλλά και υπαρξιακής ενασχόλησης.
Η θέση του Επισκόπου στην Εκκλησία
Ας μοιραστούμε, τούτη τη βδομάδα, τις σκέψεις του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνου, περί της θέσης του Επισκόπου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως τις κατέγραψε στο βιβλίο του «Θέματα ιερατικής αυτογνωσίας» (Εκδ. Ι.Μ.Κοιμ.Θεοτόκου Κλαδορράχης Φλωρίνης 2011), όταν ήταν Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης.
Το γινάτι, ήτοι πείσμα
Ο λόγος τούτη τη βδομάδα στον καλό και πολυγραφότατο μυθιστοριογράφο συμπατριώτη μας Γιάννη Καλπούζο, όπως περιγράφει το γινάτι μέσα από τις σελίδες του ομώνυμου τελευταίου έργου του:
Ζηλεύω...
Η ζήλεια, βασανιστικό ελάττωμα που αναπτύσσει ο άνθρωπος από την παιδική ηλικία. Τις περισσότερες φορές η άδικη συμπεριφορά των γονιών απέναντι στα παιδιά τους μπορεί να τα πληγώσει κατάκαρδα και ισόβια.
