top line
logo

Λαογραφικά Κομποτίου, «του Λαζάρου» Μέρος 2ο

+Λάμπρου Απ. Τατσιοπούλου , Διδασκάλου- Συγγραφέως

Συνεχίζουμε το 2ο μέρος με τον τίτλο Λαογραφικά Κομποτίου «του Λαζάρου»

Μαζί με τραγούδι του Λαζάρου τραγουδιώνταν και τραγούδια του πόθου των νοικοκυραίων.

Το τραγούδι του μωρού

Μωρέ, μικρό, μικρούτσικο, μικρό στη σαρμανίτσα,

Μικρό μ΄ που σ΄ έχει η μάννα σου κι όλο σε καμαρώνει,

Μαλαματένια η κούνια σου, χρυσό και το στεφάνι

Και γύρο γύρο η σκούφια σου αγνό μαργαριτάρι.

Λάμπει ο ήλιος στα βουνά, για να ΄ρθει η Λαμπρίτσα,

Λάμπει και το μικρούτσικο μέσα στη σαρμανίτσα.

Χρόνια πολλά κι τ΄ χρόν΄ !

 

Το τραγούδι του γέροντα

Αφέντη μου, στην τάβλα σου χρυσό καντήλι φέγγει,

Χωρίς αλυσίδες κρέμεται, χωρίς αέρα τρέμει,

Χωρίς λαδάκι και κερί φέγγει στην κάμαρά σου,

Όπως φεγγοβολάς και συ γύρα στη γειτονιά σου.

Κέρνα, μπάρμπα, τα παιδιά, κέρνα τα παλληκάρια,

Χιλιόχρονος να ΄σαι εδώ σαν τ΄άσπρα τα λιθάρια!

Χρόνια πολλά!

 

Το τραγούδι της γερόντισσας

Μια γριά, γερόντισσα, μια γριά τσουτσούρο,

Δεν συλλοέται θάνατο, δεν συλλοέται χάρο.

Απλώνει στην τσεπούλα της, στην όμορφη της τσέπη,

Και βγάζει το κλειδάκι της, να πάρει το πουγκί της,

Φλουριά φιλεύει τα παιδιά, χρυσά, τα Λαζαρούδια,

Για να ΄χει χρόνια αμέτρητα κι αμέτρητα καλούδια!

Κι τ΄χρόν!

 

Το τραγούδι του μοναχογυιού

Κυρά μου, τον υγυιόκα σου, κυρά μ΄ τον ακριβό σου,

Τον έλουζες, τον χτένιζες, στον δάσκαλο τον στέλνεις.

Κι ο δάσκαλος τον καρτερεί με μια χρυσή βεργούλα.

-Παιδί μ΄, που ΄ναι τα γράμματα σ΄, που ΄ναι τα πινακίδια σ΄;

-Τα γράμματα είναι στο χαρτί κι ο νούς μου πέρα πέρα

Πέρα πέρα κι αντίπερα, πέρα στις μαυρομάτες,

Πόχουνε τα ξανθά μαλλιά σαράντα πέντε πήχες!

Έχουν τα μάτια σαν ελιά, τα φρύδια σαν γαϊτάνι.

Έχουν λουλούδια και πουλιά στολίδια στο φουστάνι!

Χρόνια πολλά!

 

Το τραγούδι της μοναχοκόρης

Κυρά μ΄ τη θυγατέρα σου, κυρά μ΄ την ακριβή σου,

Την έλουζες, τη χτένιζες, στα σύγνεφα την κρύβεις,

Να μην την κρούξει ο κουρνιαχτός, να μην την κάψει ο ήλιος.

Τα σύγνεφα σκορπίσανε κι η κόρη λάμπει μέσα.

Την είδε ένας νιούτσικος και πέφτει να πεθάνει.

Την είδε κι ο πραματευτής και χάνει την πραμάτεια!

-Για σήκω, σήκω, νιούτσικε, και συ πραματευτή μου.

Έχω ξαδέρφη για γαμπρό και αδερφή για γάμο.

Έχω τη θυγατέρα μου που σταματάει τον ήλιο!

Κι τ΄ χρόν΄!

 

Το τραγούδι του παλληκαριού

Παλληκαράκι έμμορφο ζωναροχαντζιαράτο,

Ψηλό κυπαρισσόπουλο, κόκκινο μήλο αφράτο.

Έχει τη σκούφια του στραβά, στριμμένο το μουστάκι

Και καρτερεί το μήνυμα, που φέρνει το πουλάκι.

Άγιε Γιώργη γλήγορε και γριβικαβαλλάρη,

Βόηθα το νιό, που τράνεψε, τ΄άξιο το παλληκάρι,

Να περπατάει, να χαίρεται τους κάμπους σαν ξεφτέρι,

Με τ΄άλογό του παίζοντας, με το σπαθί στο χέρι!

Χρόνια πολλά!

 

Το τραγούδι του ξενιτεμένου

Εδώ έχουν το λεβέντη τους πέρα, μακριά στα ξένα,

Κι εμάς μας είπαν, πάρτε τα συχαρίκια.

Στον κάμπο είναι έρχεται, στο γρίβα του καβάλλα.

Φέρει τα δώρα στο σακκί, τα πλούτη στο δισάκι

Στο κόκκινο του τ΄άλογο με το χρυσό σαμάρι,

Που νύχτα το καλίγωσε στ΄ αστρί και στο φεγγάρι.

Έβαλε πέταλα χρυσά, καρφιά μαλαματένια

Με τα καλιγωσφύρια του, που τα ΄χει ασημένια!

Κι τ΄χρόν΄!

 

Το τραγούδι των νιόπαντρων

Σε τούτα σπίτια τα ψηλά, τα μαρμαροχτισμένα,

Κάθεται ο νιός, ο νιούτσικος, με την περδικομάτα.

Ετούτα δυό τα νιούτσικα, τα δύο στεφανωμένα,

Που τα στεφάνωσ΄ο Χριστός με δώδεκα Βαγγέλια,

Να ζήσουν, να προκόψουνε και να ΄ναι ευτυχισμένα.

Βαστάει το δέντρο τη δροσιά, βαστάει κι ο νιός την κόρη.

Στα γόνατά του την κρατεί, στα μάτια την κοιτάζει.

-Κόρη μ΄ πολύ  ΄σαι όμορφη, κόρη μ΄ πολύ ΄ σαι άσπρη

Άσπρη σαν το τριαντάφυλλο, κόκκινη σαν το ρόϊδο!

-Φέρε μου χτένι και γυαλί, να χτενιστώ, να λάμψω,

Να ζώσω ασημοζώναρο, τα λούσια να φορέσω,

Να μπώ μέσα στην εκκλησιά μαζί με τους πρωτάτους,

Να κάμω ψάλτες και παππά, να χάσουν τα χαρτιά τους,

Να κάμω τον πρωτόερο, να σεργιανάει στις στράτες

Με το καλάθι για τ ΄αυγά, με το σκοινί για κόττες!

Χρόνια πολλά!

 

Το τραγούδι των νοικοκυραίων του σπιτιού

Σε τούτα σπίτια τα ψηλά, τα μαρμαροχτισμένα,

Πόχουν απ΄ όξω μάρμαρο και μέσα είν΄ χρυσωμένα,

Κοιμάται ο αφέντης τους με δώδεκα καντήλια,

Κοιμάται και κυρά ψηλή, λιγνή, καγκελοφρύδα,

Πόχει τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αστήθι

Κι έχει το χρυσαυγερινό κουμπί και δακτυλίδι.

Εδώ, που τραγουδήσαμε, πέτρα να μη ραΐσει

Κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει.

Να ζήσει χρόνους εκατό και να τους απεράσει,

Με γυιούς και αγγόνια εκατό, ν΄ ασπρίσει, να γεράσει!

Χρόνια πολλά κι τ΄ χρόν΄!

 

Το τραγούδι της αρραβωνιασμένης

Εδώ έχουν κόρρη έμμορφη, κόρη αρραβωνιασμένη.

Στα σύγνεφα την έκρυψαν, στα σύγνεφα την κρύβουν.

Σπαράξανε τα σύγνεφα και φάνηκεν η κόρη,

Ξανθά είχε τα όμορφα μαλλιά, χρυσό είχε δαχτυλίδι!

Χρόνια πολλά!

 

Το τραγούδι του αρραβωνιασμένου

Ξεκίνησε ο νιούτσικος, να πάει ν΄ αρραβωνιάσει

Κι η μάννα του  φώναζε, πίσω για να γυρίσει.

-Γύρισε, βάλε τα καλά σ΄,  ζώσε το ζωνάρι,

Πάρε την κόρη με φλουριά, χωράφια με ζευγάρι,

Πάρε και γιδοπρόβατα, φοράδα με πουλάρι.

-Εκεί, που πάω μάννα μου, εγώ ν΄ αρραβωνιάσω,

Ούτε για ρούχα με ρωτάν΄ ούτε και για ζωνάρι

Εκεί τα νιάτα θέλουνε, θέλουνε παλληκάρι.

Η κόρη έχει τα προικιά στα μάτια και στα φρύδια,

Έχει τα πλούτια στην καρδιά, στο νού της τα στολίδια!

Χρόνια πολλά!

 

Το τραγούδι του Παππά

Κάτω στο δαφνοπόταμο, στο δαφνοποταμάκι,

Εκεί κοιμάται ο παππάς με το Σταυρό στο χέρι.

Κάνας δεν πάει να τον ιδεί, κάνας να τον ξυπνήσει.

Πάει η Κυρά η Παναϊά, πάει να τον φωνάξει:

-Για σήκου, σήκου δέσποτα και μη βαριοκοιμάσαι,

Οι εκκλησιές σημάνανε, οι εκκλησιές σημαίνουν,

Και η δική σου η εκκλησιά δεν ψάλλει, δεν διαβάζει.

Για σήκου, η αγιωσύνη σου, να ψάλλει, να διαβάσει,

Ο Λάζαρος απέθανε και πάλι αναστήθκι!

Κι τ΄χρόν΄!

 

Το τραγούδι της κακοδώρητης

Κυρά μ΄ στη στάχτη κάθεσαι, κάθεσαι στη γωνιά σου.

Ζευολογάει το σπίτι σου, σ΄ όλη τη γειτονιά σου.

Πέντε απλώνεις δάκτυλα και πιάνεις δέκα ψείρες,

Που ΄ ναι χοντρές σαν το κεχρί και μαύρες σαν τις χήρες.

Στο σπίτι, όπου κάθεσαι κούκκος να μη λαλήσει

Και Λάζαρος στην πόρτα σου ποτέ να μην πατήσει!

συνεχίζεται ....

 


banner


| |

Ακολουθήστε μας στα social media