Ζηλεύω...
Η ζήλεια, βασανιστικό ελάττωμα που αναπτύσσει ο άνθρωπος από την παιδική ηλικία. Τις περισσότερες φορές η άδικη συμπεριφορά των γονιών απέναντι στα παιδιά τους μπορεί να τα πληγώσει κατάκαρδα και ισόβια.
Είναι γεγονός ότι, όλες οι νοσηρές καταστάσεις που παρουσιάζουν πολλοί άνθρωποι στην ώριμη ηλικία, έχουν τις καταβολές τους στην παιδική ηλικία.
Αν ρίξουμε μια ματιά στην κοινωνία τους βλέπουμε καθημερινά τους δυστυχείς αυτούς τύπους. Παντού και πάντοτε θέλουν να είναι το κέντρο της προσοχής και του ενδιαφέροντος των άλλων, αλλά και τα πάντα και τους πάντες υποψιάζονται. Δεν μπορούν να συνεργαστούν και να ταιριάσουν εύκολα με άλλους. Στο αφελέστερο αστείο ή υπαινιγμό, αυτοί διακρίνουν κακή διάθεση απέναντί τους. Βασανίζονται από παρεξηγήσεις, κλείνονται στον εαυτό τους, είναι απαισιόδοξοι και μελαγχολικοί. Τους χαρακτηρίζει ένα αίσθημα φυγής από το κοινωνικό περιβάλλον, υποφέρουν και κουράζουν υπερβολικά τους γύρω τους. Είναι και γίνονται οι δύσκολοι χαρακτήρες, οι ακοινώνητοι άνθρωποι, που ενώ θα μπορούσαν πολλά να προσφέρουν, παρουσιάζουν μειωμένη αποδοτικότητα και στερούν και από την κοινωνία θετικές και πολύτιμες υπηρεσίες.
Ας εργαστούν λοιπόν οι γονείς θεραπευτικά όσο είναι νωρίς, από τα πρώτα συμπτώματα της ζήλειας και να μην αφήνουν το κακό να προχωρεί. Κυρίως να μοιράζουν αμερόληπτα την αγάπη και φροντίδα τους προς όλα τα παιδιά.
Καλή εβδομάδα…