Προερτάσωμεν Χριστού τα γενέθλια
Για αρκετά χρόνια είχαμε συνηθίσει στην τοπική μας εκκλησία να εισερχόμαστε στη μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων από τις 20 Δεκεμβρίου, εορτή του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου.
Την ημέρα αυτή έφεραν τα ονομαστήριά τους οι δύο σεπτοί Ιεράρχες, ο Μακαριστός Μητροπολίτης Ιγνάτιος Γ΄ και ο γέρων πλέον Μητροπολίτης πρ.Άρτης κ. Ιγνάτιος Δ΄.
Ποιος δε θυμάται την μεγαλοπρέπεια των Ιερών Ακολουθιών στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου και στη συνέχεια την επίσκεψη στη Μητρόπολη για τις ευχές. Αρχιερείς, κλήρος, Άρχοντες, εκπαιδευτικοί, μαθητές, σύλλογοι, ο απλός λαός του Θεού,διάβαιναν το κατώφλι του Επισκοπείου για να ευχηθούν στον Ποιμενάρχη τους.
Και ο Δεσπότης να υποδέχεται όλους στην αρχοντική αίθουσα του θρόνου, με το φωτεινό και γλυκό χαμόγελό του, να δίνει την ευλογία και την ευχή του μαζί με την εικονίτσα στα μικρά παιδιά και το ημερολογιάκι της Μητροπόλεως στους μεγαλύτερους. Ακολουθούσε το καθιερωμένο κέρασμα, νηστίσιμο λόγω των ημερών, αλλά πεντανόστιμο. Και το τηλέφωνο να διακόπτει συνεχώς τις όμορφες συζητήσεις.
Ευχές και κάλαντα από μικρούς και μεγάλους, ψαλμωδίες και Φήμη από τους Ιεροψάλτες. Νωρίς το απόγευμα θα ερχόταν η γερόντισσα της Κάτω Παναγιάς με τη συνοδεία της να ευχηθούν και να ψάλλουν τον Πολυχρονισμό.
Το πρόγραμμα έλεγε ότι ο Σεβασμιώτατος θα δεχόταν ευχές μέχρι τις 8μ.μ. Ποτέ όμως δεν τηρήθηκε, γιατί πάντα υπήρχαν αργοπορημένοι, οι οποιοι τρέχοντας στην κυριολεξία, έσπευδαν να προλάβουν να ευχηθούν.Και ο Δεσπότης τους δεχόταν όλους, «φιλόστοργος γαρ, δέχεται τόν έσχατον, καθάπερ και τον πρώτον». Οι πύλες έκλειναν όταν θα αποχωρούσε κι ο τελευταίος επισκέπτης, ας ήταν και 9 το βράδυ. Τότε θα παίρναμε κι εμείς την ευχή του για καλό Δωδεκαήμερο.
Μια χρονιά όμως, ήταν διαφορετική! 2015…«Σεβασμιώτατε και του χρόνου!» Ο Δεσπότης κοίταξε λίγο τους χώρους, το βλέμμα του δεν ήταν όπως τις άλλες φορές. Το βήμα δεν ήταν βιαστικό... Έσβησε μόνος του όλα τα φώτα, μας έκλεισε το μάτι (η γνωστή ματιά του Ιγνάτιου) και με το παιδικό του χαμόγελο μας είπε: «Αυτό ήταν…μέχρι του χρόνου έχει ο Θεός, θα δούμε πως θα΄μαστε».
Εμείς πιστέψαμε ότι μιλούσε από πλευράς υγείας, ο γέροντας όμως είχε πάρει την απόφασή του!
Ήταν η τελευταία του γιορτή στο Επισκοπείο, όχι μόνο γι΄αυτόν αλλά για όλους μας.
Τα φώτα έκλεισαν, το ίδιο και οι πύλες…οι αναμνήσεις όμως όχι. Τις κουβαλάμε ως ευλογία και δύναμη στον αγώνα μας, κρατώντας ως παρακαταθήκη, την άδολη αγάπη, το παιδικό χαμόγελο, το πηγαίο χιούμορ, αλλά και το στεντόρειο λόγο ενός Ιεράρχη που ποτέ δεν παραπλάνησε και κανέναν δεν πρόσβαλε.
Έτη πολλά Σεβασμιώτατε, και του χρόνου…
π. Κωνσταντίνος
