Ο Χριστόδουλος ήταν εξ αρχής ο Δεσπότης του Λαού γιαυτό και εξελίχθηκε και στον Αρχιεπίσκοπο της καρδιάς μας. Για το λαό ζει κι αγωνίζεται ο Χριστόδουλος. Και σ’αυτόν γράφει και αφιερώνει τα πνευματικά του πονήματα σε βιβλία και εφημερίδες. Γι’αυτό και τα συγγράμματα ή τα άρθρα του είναι απλά, και εκλαϊκευμένα.

«Οι αναγνώστες του «Ελεύθερου Τύπου» του «Βήματος» και άλλων εφημερίδων των Αθηνών, είχαν την τύχη να εκτιμήσουν τον εκλιπόντα Μεγάλο Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος κάθε Κυριακή εδημοσίευε το τακτικό του άρθρο, το οποίο πάντα έγραφεν σε απλή γλώσσα.

Ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ της Εκκλησίας και του Λαού, γράφουν σε σχόλιά τους μεγάλες Αθηναϊκές εφημερίδες την εποχή της κρίσης Εκκλησίας και πολιτείας λόγω των αξιώσεων του νόμου Τρίτση. Μακρυά από κάθε επιστημονική επιδίωξη προσπαθεί με πάθος και παλμό να προσελκύσει, να συναρπάσσει, να τέρψει για να διοχέττεύσει επαγωγικά τις Ελληνορθόδοξες ιδέες του ο Έλληνας ΠρωθΙεράρχης, στην ψυχή του αναγνώστη και τέλος να τον πείσει ότι πρέπει Έλληνας και Χριστιανός να ζει και να πεθαίνει. Σχεδόν πάντοτε παιδαγωγικός είναι ο χαρακτήρας των βιβλίων του.

Πέρα όμως από τους υψηλούς στόχους της ανθρώπινης νουθεσίας απλώνει τη συγγραφική του δραστηριότητα σε θέματα Λειτουργικά και Διοικητικά μια και άριστος «Λειτουργός» και «Διοικητής» είναι και όλα επιθυμεί κατά το Παυλικό «τα πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω».

Απορεί κανείς πού βρίσκει το χρόνο ο ακάματος και ακοίμητος Αρχιεπίσκοπος να εξελιχθεί σε δόκιμο και πολυγραφότατο συγγραφέα τη στιγμή που μέγα το βάρος των ποιμαντορικών, κοινωνικών και τελετουργικών ενασχολήσεων του γεμίζει όλες τις ώρες του καθημερινού προγράμματος του. Αξιοσημείωτο δε είναι, ότι τρεις μέρες πριν τον θάνατο του, ακουμπισμένος στα μαξιλάρια της επιθανάτιας ταπεινής κλίνης, έχει αγωνία για την σωστή έκβαση των υπηρεσιακών θεμάτων.

«Η γραφίς του μέχρι των τελευταίων ημερών του δεν έπαυσε από του να συγγράφει άμεσα ή έμμεσα.

Έχει συγγράψει πολλά βιβλία ιστορούντα τους εθνικούς μας αγώνες. Υπέρ τριάκοντα δε είναι τα βιβλία του γλαφυρού του καλάμου εποικοδομητικού και Εθνικού περιεχομένου… Είναι απορίας άξιον πώς, βεβαρυμένος μετά τόσων ποιμαντορικών, φιλανθρωπικών, τελετουργικών και άλλων απασχολήσεων του, κατώρθωνε να γράφει άρθρα , κηρύγματα, σχόλια. Ασφαλώς θέληση ανθρώπινη και συναντήληψη θεία αναδεικνύει τον Χριστόδουλο σε πολυγραφώτατο εκκλησιαστικό συγγραφέα, που χαρίζει την πολύτιμη πνευματική του παρακαταθήκη στις επερχόμενες γενεές, μαζί με την πλούσια αρθρογραφία του και τους 20 τόμους των περισπούδαστων έργων του, που σύμφωνα με το περιεχόμενο τους κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες.

Ο συγγραφέας σε κάθε βιβλίο του, προτάσσει απαραίτητη σχετική με το περιεχόμενο του έργου του εισαγωγή για τον αναγνώστη. Και μόνον από την ανάγνωση των «εισαγωγών» τούτων, που είναι πλούσιες σε περιεχόμενο, αναγνωρίζει άνετα κανείς τον πλούσιο εθνικοχριστιανικό κόσμο και το συγγραφικό ταλέντο του μεγάλου Αρχιεπισκόπου, λουσμένα μέσα στα ωραιότερα αισθήματα αγάπης και προσφοράς για τον άλλο.

Γι’αυτή του την πολύτιμη συγγραφική προσφορά αναφέρει ένας συπγχρονος στοχαστής, ο Παναγιώτης Δρακόπουλος, εκ των συνεργατών του Μακαριστού Αρχιεπισκόπουτο παρακάτω ωραίο κριτικό σημείωμα, που σαν την κατακλείδα του παρόντος κεφαλαίου τοποθετούμε:

«Τα βιβλία του, πνευματικό απόθεμα της πατρικής του στοργής, παραμένουν αιώνιο μνημόσυνο των αγώνων και των ιδανικών του, των αρχών και των κανόνων της ζωής. Είναι ο κατοπτρισμός της ψυχικής του δημιουργίας, οι παραινέσεις του προς τον χριστιανό άνθρωπο. Και μόνο αυτή η προσπάθεια να παραδώσει στους χριστιανούς τις σκέψεις του για τον Χριστό, την Πατρίδα, τον άνθρωπο, την φύση, σε τόσο ογκώδη εργασία ολονυκτίων σκέψεων είναι η διαπίστωση της εκτίμησης των ποιμαντορικών του υποχρεώσεων».