top line
logo

Ο Χριστόδουλος της καρδιάς μας – Κεφάλαιο 2

Ο ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΗΣ

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Πηγαία και έμφυτη η δυναμικότητα του Χριστόδουλου για δημιουργία και διοίκηση, κινούμενη μέσα στους ιδιόμορφους κόσμους μιας πρωτότυπης αγάπης, όπως ο ίδιος την ζούσε και την ένοιωθε και η οποία τον ανεβίβασε πολύ ψηλά, στα αιθέρια ύψη ενός ιδανικού ποιμενάρχη που ακόμη μέχρι σήμερα 8 χρόνια από την κοίμησή του, τον καθιστούν αναντικατάστατο και μοναδικό!

«Ό Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, γράφει λόγιος δημοσιογράφος των Αθηνών, υπήρξε ως ποιμενάρχης υπόδειγμα πατρός φιλόστοργου και αυστηρού, τρυφερού και απόλυτου. Διαθέτων μεγάλες ηγετικές αρετές, οργανωτική ικανότητα σπάνια, κατόρθωνε να μεταμορφώνει σε έργα όλες τις ωραίες και υψηλές σκέψεις του για το καλό του ποιμνίου του. Ανέπτυξε τεράστια φιλανθρωπική δραστηριότητα. Εκατοντάδες κληρικών και επιστημόνων όλων των κλάδων, πολλά οφείλουν στον εμπνευσμένο αυτό Πρωθιεράρχη».

Από τότε που είναι ακόμη απλός ιεροκήρυκας , δίδεται στον ωραίο αγώνα της δημιουργίας και της ιεραποστολής.

«Υπήρξεν ο συνεχιστής του έργου των μεγάλων παλιών Ιεραρχών αλλά και ο Πρόδρομος μιας νέας γεννιάς φωτισμένων Ιεραρχών με σύγχρονη αντίληψη στη διοίκηση της Εκκλησίσς. Δεν είναι τυχαίο που είχε ιδρύσει στην επαρχία του από την πρώτη στιγμή που πήγε το 1974, ορφανοτροφείο, οικοτροφείο, γηροκομείο παιδικές στέγες, κατασκηνώσεις και άλλα ευαγή ιδρύματα» αναφέρει για τον Χριστόδουλο ο εκλεκτός δημοσιογράφος- Εκδότης Σταύρος Ψυχάρης, εκ των στενών συνεργατών και φίλων του .

Η επάξια εκλογή του Χριστόδουλου, σε ηλικία μόλις 35 ετών, σε ποιμενάρχη Δημητριάδος και Αλμυρού, σημαίνει γι’αυτόν μια πρωτοφανή εκστρατεία αναδημιουργίας για την ιστορική επαρχία σ’όλους τους τομείς της Θρησκευτικής και φιλανθρωπικής δράσεως αλλά και ένα στοίχημα: να πετύχει( διότι ζούσαν και οι δύο προκάτοχοί του Δαμασκηνός και Ηλίας), και να δικαιώσει τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ για την επιλογή του.

Στο Βόλο βρίσκει έναν τόπο εγκαταλελειμμένο, έναν αγρό ακαλλιέργητο, έναν λαό διχασμέμο.Η γη όμως, είναι εύφορη και οι καρδιές ωραίες. Γι’αυτό και προσφέρει ολόκληρο τον εαυτό του για την αναζωογόνηση της Μητρόπολης Δημητριάδος.

Οργανώνει την ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια με τα φιλόπτωχα ταμεία των Εκκλησιών, μοναδική εκδήλωση αγάπης για τους πάσχοντες συνανθρώπους. Αναδιοργανώνει τον μοναχισμό και ενισχύει την ιιδρυση νέων Μονών και την επάνδρωση των παλαιών. Προερχόμενος ο ίδιος από Μοναχική αδελφότητα, μετατρέπει τις Μονές σε πραγματικούς σταθμούς πνευματικού ανεφοδιασμού, για τους ταλαίπωρους αγωνιστές της κοινωνικής βιοπάλης.

Τρανή ένδειξη Των ευγενών αγώνων και μεγάλων θυσιών του στην επαρχία που ανέλαβε να ποιμάνει είναι το Οικοτροφείο της Μητρόπολης που ίδρυσε ο προκάτοχός του Δαμασκηνός Χατζόπουλος. Σ’αυτό συντηρεί και μορφώνει άπορα και ορφανά παιδιά. Πολλοί από τους τροφίμους του ιδρύματος τούτου ανεδείχθησαν διαπρεπείς επιστήμονες, κληρικοί ακόμη και ιεράρχες και ετίμησαν και τιμούν ακόμη την Ελλαδική κοινωνία και Εκκλησία. Το ίδρυμα τούτο, δυστυχώς, δεν επετέλεσε καθ’ολοκληρία τον προορισμό του, όπως τον είχε οραματισθή τόσον ο ιδρυτής του όσον και ο συνεχιστής του Χριστόδουλος δεδομένων των συνθηκών της ζωής που άλλαζαν με ταχύτατους ρυθμούς.

Το δημιουργικό πέρασμα του Χριστόδουλου από τον Βόλο, παραμένει μέχρι σήμερα ανεξίτηλο. Σήμερα σώζονται ακόμη τα πολλά και πολλαπλά έργα του, μάρτυρες μιας απέραντης αγάπης και συνεχούς ενδιαφέροντος φιλόστοργου πατέρα στο αγαπημένο του ποίμνιο.Πριν εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ολοκλήρωσε και παρέδωσε το νέο Επισκοπείο και το Συνεδριακό Κέντρο, έργα ζωής για τον Χριστόδουλο, τα οποία δεν πρόλαβε να χαρεί και να απολαύσει! Τα παρέδωσε έτοιμα με το κλειδί στο χέρι, στον διάδοχό του Ιγνάτιο.

«Δεν φαντάζομαι να αγαπήθηκε ποτέ ιεράρχης από το ποίμνιό του τόσο, όσο από τον λαό του Βόλου και όλης της Μαγνησίας αλλά και ούτε άλλος Μητροπολίτης να αγάπησε τόσο πολύ το ποίμνιό του, όσο ο Χριστόδουλος» μας εκμυστηρεύτηκε προσφάτως ο διαπρεπής Νομικός Δημήτρης Παπαϊωάννου εκ Βόλου, προσωπικός του φίλος.

Και ο ακάματος οικοδόμος κορυφώνει τη δράση του ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Εδώ τον τάσσει η πρόνοια του Θεού να τον υπηρετήσει μέχρι το τέλος της ζωής του. Το πρώτο μήνυμα- δήλωση που στέλλει προς τον Ελληνικό λαό, «άμα τη εκλογή του», ο αοίδιμος Ποιμενάρχης, ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος είναι ύμνος αγάπης και τιμής προς τον ελληνικό λαό :
» Προς τον ευσεβή, φιλοπάτριδα, τον ήρεμο, τον αγαθό, τον φιλοπρόοδο, τον εργατικό και φιλότιμο ελληνικό λαό, που ποτίζει με τον τίμιο ιδρώτα του προσώπου του και της εργασίας του, την ευλογημένη ελληνική γή απ´άκρου εις άκρον και τιμά το όνομα της Ελλάδας εις την ξένη, εύχομαι από βάθους της ψυχής μου να είναι πάντοτε σκεπασμένος με την ευλογία του Θεού και την αγάπη της πατρίδος».

Με όλες του τις δυνάμεις, σωματικές και πνευματικές, αγωνίζεται για ν’ανυψώσει το πνευματικό και θρησκευτικό επίπεδο του λαού των Αθηνών.

Ο αγώνας τραχύς. Γιατί στην αθηναϊκή γή, υπάρχουν ακόμη φυτρωμένα τα ζιζάνια του κόκκινου σποριά, τα ζιζάνια της αμφισβήτησης και της φθοράς. Δεν είναι τυχαίο που ένα μήνα μετά την εκλογή του σε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κι ενώ βρισκότανε στο Βόλο για τη μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου( 20 και 21 Μαίου 1998),είχε πεί στην ομιλία του τότε:

–» Δεν είναι ούτε μήνας από τότε που έφυγα από κοντά σας και ήδη νοιώθω άσχημα μακριά σας γιατί εκεί που βρίσκομαι είναι σα να βρίσκομαι στο λάκκο των λεόντων.!! Ναι μέσα σε ένα λάκκο γεμάτο με επικίνδυνα και φαρμακερά φίδια και λιοντάρια, που είναι έτοιμα να μας κατασπαράξουν».

Και τότε είχε γίνει ο πρώτος χαμός στα δελτία ειδήσεων των τηλεοράσεων. Έπαιζαν για μέρες αυτή τη δήλωση.

Απτόητος από τις αντιδράσεις και την άσκοπη πολεμική κακόπιστων αντιπάλων, αγωνίζεται με σθένος και συνέπεια ιερή, για να επιτύχει μια τεράστια και πρωτοφανή καρποφορία Εκκλησιαστικής δραστηριότητας, αντάξια με την Ιστορία του Πρώτου θρόνου των Αθηνών.

Και το πετυχαίνει.

«Η Εκκλησία της Ελλάδος, επανευρίσκει στο πρόσωπο του νέου Αρχιεπισκόπου, την παλιά εκείνη λάμψη του θρησκευτικού μεγαλείου, της παράδοσης, του αλτρουισμού, της φιλανθρωπίας και της πνευματικότητος. Δροσερός άνεμος δημιουργίας πνέει σ’ολόκληρο την Ελλάδα», γράφει σε κύριο άρθρο της μεγάλη εφημερίδα των Αθηνών.

Με την ανάληψη των αρχιεπισκοπικών του καθηκόντων, καταρτίζει εκλεκτό επιτελείο κληρικών και λαϊκών συνεργατών. Είναι οι πρώτοι μαθηταί του· η μικρά ζύμη που όλο το φύραμα θα ζυμώσει. Πολύ σύντομα χειροτονεί επιστήμονες κληρικούς και πληρώνει τις υπάρχουσες κενές θέσεις με ευσεβείς λευΐτες. Ο πόθος του ο ιερός για την απόκτηση μορφωμένων κληρικών ήταν κάτι που τον καθοδηγούσε από τότε που ήταν Μητροπολίτης Δημητριάδος κάτι που συνεχίζεται και στη νέα του θέση και αποστολή.

Η αγάπη του για το ιερατείο είναι μοναδική. Γι’αυτό κι ο κλήρος, όχι μόνο της Αθήνας αλλά ολόκληρης της Ελλάδας, τον λατρεύει αληθινά και σ’όλους τους αγώνες του είναι βοηθός και αρωγός του. Και με τέτοιους σωστούς κληρικούς και πιστούς συνεργάτες, συνεχίζει τη δράση του.

Μεγίστη είναι η συμβολή του και στη διάδοση του θείου λόγου. το Γραφικό «Πώς δε κηρύξουσιν εάν μη αποσταλώσι;» τον εμπνέει για τη σύλληψη των Ιεραποστολικών του σχεδίων. Δημιουργεί επίλεκτο σώμα φλογερών ρασοφόρων ιεροκηρύκων οι οποίοι οργώνουν όλους τους ναούς της αχανούς Αρχιεπισκοπής.

Το πέρασμα τούτο από τη διψασμένη κοινωνία,σκορπίζει δροσιά, φώς, χαρά και παρηγοριά στο λαό μας, στους ανθρώπους του ιδρώτα και του μόχθου. Το κήρυγμα κατά τρόπο θαυμαστό οργανώνεται σ’όλους τους Ναούς . Επιστρατεύει Κληρικούς και λαϊκούς Θεολόγους και με την αγάπη του την Πατρική μετατρέπει τούτους σε θείους σποριάδες, που κάθε Κυριακή και γιορτή στις Εκκλησιές σπείρουν τις Ναζωρινές αλήθειες στις εύπλαστες νεανικές, κυρίως, καρδιές. Μα και το δικό του κήρυγμα δεν λείπει ποτέ!

Τα Κατηχητικά Σχολεία, σ’όλες τις ενορίες της Αρχιεπισκοπής επανακτούν την παλιά άνθηση και ακμή τους. Απλοϊκοί αλλά και μορφωμένοι κληρικοί, ζυμωμένοι στο σχολείο της ζωής και φωτισμένοι με την ουρανόσταλτη σοφία, κοντά στον Χριστόδουλο, αναβιώνουν τον παπά-δάσκαλο του κρυφού Σχολείου μέσα στο νάρθηκα των Εκκλησιών. Κι είν’όμορφη, ζεστή κι ελκυστική η εικόνα τούτη του νάρθηκα-Σχολειού και του σεβάσμιου παπά-δασκάλου για το παιδί.

Ο ανθρωπισμός του Χριστόδουλου, δείγμα ψυχής ευγενικής και ανωτερότηταα ηθικής κι η αγάπη του η υπέρμετρη για τον άλλο, τον άνθρωπο του πόνου, τον οδηγεί σε μια από τις πιο όμορφες δημιουργίες της ζωής του. Την οργάνωση κατά πρωτοποριακό τρόπο, των Φιλόπτωχων ταμείων στους ενοριακούς Ναούς.

Τα ταμεία αυτά από τότε μέχρι σήμερα γλυκαίνουν τους πόνους, σπογγίζουν τα δάκρυα, επουλώνουν τα τραύματα και γίνονται οι καλοί Σαμαρείτες της ζωής ιδιαίτερα αυτή την εποχή που η πατρίδα μας δοκιμάζεται και ο λαός μας υποφέρει.

Κι έτσι ο Χριστόδουλος, όχι μόνο το λόγο αλλά και τον πόνο καλλιτεχνεί.

Αλλά και σαν λειτουργός κατακτά τις καρδιές των πιστών.

Τυπικότατος κατά το Παυλικό «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω», προσπαθεί με την κοινή λατρεία να μεταρσιώνεται και να μεταρσιώνει σε κόσμους εξωγήινους και σε ατμόσφαιρα θρησκευτική τον εαυτό του και τους πιστούς. Ανεξίτηλες μένουν στη μνήμη των φιλακολούθων οι θαυμαστές σε θέαμα, κατάνυξη και τάξη λειτουργίες,εσπερινοί, θρησκευτικές τελετές πομπές, λιτανείες, αναπαραστάσεις, τόσο στο Μητροπολιτικό ναό των Αθηνών και τις άλλες Εκκλησίες, όσο και σε όλη την Ελλάδα, όπου παρίσταται. Ανώνυμος βιογράφος του Χριστόδουλου, απ´ αυτούς που τον παρακολουθούν από τα πρώτα του βήματα, αναφέρει το εξής χαρακτηριστικό:

«Ο λαός και κυρίως οι νέοι, έμαθαν να λατρεύουν τον Θεό με τον Χριστόδουλο. Έρχονται με τα αυτοκίνητά τους γεμάτα με κόσμο, για να παρακολουθήσουν την θεία λειτουργία και προ παντός τις ιερές ακολουθίες της Μ. Εβδομάδος».

Ιδιαίτερα δε οι υποδειγματικές– διδακτικές λειτουργίες του, για τους υποψηφίους και νεοχειροτονηθέντες κληρικούς συγκινούν και υποβάλλουν τους πιστούς. Αλλά εκείνες από τις ακολουθίες του, που κραδάζουν πραγματικά τις ψυχές του λαού μας είναι οι ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος.

Μεταφέρω εδώ,ένα απόσπασμα, μέσα απ’το βιβλίο μου » Ο Χριστόδουλος , τα πρόσωπα και τα προσωπεία» που τελεί υπό έκδοση,κάποια ζωντανά περιστατικά που αναφέρονται στις ιστορικές και ανεπανάληπτες τούτες λειτουργίες του Χριστόδουλου «Η λειτουργία του, στην εορτή των Θεοφανείων και του Αγίου Νικολάου, οι λιτανείες του, οι ευχές του για τους θαλασσινούς μας οι ευχές του και οι δεήσεις του «υπέρ πλεόντων», υπέρ των «εν θαλασσή μακράν» και της αίσιας επιστροφής αυτών, οι επιμνημόσυνες δεήσεις υπέρ των θανόντων ναυτικών επροκαλούσαν κραδασμούς ιεράς συγκινήσεως στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα που παρακολουθούσε την κάθε ιεροτελεστία στην οποία προεξήρχε ο Χριστόδουλος».

Κατά τον Σχολιαστή της Εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», ο Χριστόδουλος ήταν:

«… θαυμάσιος στην εμφάνιση λειτουργός κατά τις ιερουργίες και εκκλησιαστικές τελετές. Μεγαλοπρεπής, άμα και ιεροπρεπής, απελάμβανε του γενικού σεβασμού».

Και ο σεβασμός τούτος φουντώνει μέσα στις ψυχές του ποιμνίου με την ακατάβλητη αντοχή του φιλακόλουθου Ποιμενάρχη στις ιερές τελετές. Την ίδια μέρα μπορούσε να μεταβεί σε πολλές Εκκλησίες για να παρευρεθεί σε Λειτουργίες, Παρακλήσεις, Εσπερινούς, Απόδειπνα, Χαιρετισμούς, Ευχέλαια κ. λ. π.

Αναφέρει σε άρθρο του ένας εξέχων Ιεράρχης της σύγχρονης Εκκλησίσς, εκλογή και χειροτονία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου πνευματικός βλαστός του αειμνήστου, ο Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος Β ´.

«Η μεγαλύτερη απόλαυση της ζωής του ήταν η προσευχή και «ηγάλλετο τω πνεύματι», ότε ελειτούργει, ότε ελάτρευε τον Θεόν.

Ως φιλακόλουθος Αρχιερεύς, ήτο αξιοθαύμαστος όχι μόνον δια το βαθύ συναίσθημα το οποίον εκάλυπτε όλη την ζωή του, αλλά και δια την αντοχή του.

Δεν εκουράζετο να τρέχει από χωρίου εις χωρίον, από ναό σε ναό, για να παρίσταται σε εσπερινούς, σε παρακλήσεις, εις την ακολουθία των χαιρετισμών κ.λ.π. πολλάκις κατά την αυτήν ημέραν, προς τον σκοπόν να ιδεί τα πνευματικά του τέκνα και να αισθάνεται το ποίμνιό του κοντά του, τον Πατέρα του. Ήθελε δια της κοινής προσευχής να έχει πλησίον και να οδηγεί και τα πνευματικά του τέκνα προς Εκείνον. Η βαθύτατη του πίστη, η ανεξάντλητη δραστηριότητα του, η πατριαρχική του φυσιογνωμία, εβοήθουν τα μέγιστα στην επιτυχία του σκοπού του στον τομέα αυτόν».

Σαν άνθρωπος ο Χριστόδουλος είναι απλός. Γι’αυτόν οι χρυσοποίκιλτες μήτρες και οι πατερίτσες οι χρυσές, είναι μόνο τα μέσα που χρησιμοποιεί για να υμνή μεγαλόπρεπα το Θεό στους Ναούς. Στις αναστροφές του και πολλές φορές στη Διοίκηση ακόμη, δεν είναι ο Αρχιεπίσκοπος, αλλά ο άνθρωπος.

Απέριττος, εργατικός, ταπεινός, καταδεκτικός, ανοικτόκαρδος. Με προσήνεια και αγάπη υποδέχεται πλούσιους και πτωχούς, άρχοντες και αρχόμενους, τόσο στην αρχιεπισκοπική αυλή, όσο και στην ιδιαίτερη κατοικία του.

Οι θύρες των δύο τούτων πνευματικών οάσεων είναι πάντα για όλους ανοικτές. Ακούει τις λύπες, μα και τις χαρές των πνευματικών του παιδιών και «χαίρει μετά χαιρόντων και κλαίει μετά κλαιόντων». Ζεί και νοιώθει όλους τους παλμούς της ψυχής του Έλληνα. Γι’αυτό και ψυχολογημένα σε κάθε περίπτωση ανάγκης ο Χριστόδουλος δίνει το παρών!

Με την απλότητα του την παράξενη, παραδειγματίζει και παιδαγωγεί.

Περίεργες σκηνές από τη ζωή του επισφραγίζουν τούτη την αλήθεια. Χαρακτηριστικό κι εκφραστικό της προσωπικότητας που έχει περιστατικό, περιλαμβάνεται στο προαναφερθέν βιβλίο του υπογράφοντος:

«Ένα Κυριακάτικο πρωινό αφού γύρισε ο Χριστόδουλος από την Εκκλησία, στεκόταν στο μπαλκόνι κι ατένιζε το πράσινο φόντο με τα δένδρα και τα λουλούδια του κήπου της αρχιεπισκοπικής κατοικίας στο Ψυχικό. Ο κηπουρός περιποιείται το γρασίδι και καθαρίζει τον κήπο από τα πεσμένα φύλλα και τα ξερά λουλούδια. Από κάτω ακούγονταν τα αυτοκίνητα επί της Κηφισίας. Αμέσως πετά το εξωτερικό κοντόραρο που φορούσε, βγάζει το καλυμμαύχι και κατεβαίνει κάτω και:

– Ήρθα να βοηθήσω κι εγώ κι εγώ μαζί σας. Κι άρχισε ακούραστα να τραβά το μηχάνημα που κούρευε το γρασίδι. Ο κηπουρός με το βοηθό του είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό . Εν τω μεταξύ δεκάδες διερχομένων που περνούσαν απέξω και τον έβλεπαν, σταμάτησαν και παρατηρούσαν τη σκηνή. «.

Η κυρία Μαρία η οικονόμος της Αρχιεπισκοπικής κατοικίας, καθώς και περίοικοι της περιοχής μου έχουν εκμυστηρευτεί ότι τα απογεύματα, όταν οι άλλοι κοιμόντουσαν, συχνά κατέβαινε στον κήπο και ανασκουμπωνόταν και πότιζε τα λουλούδια, κλάδευε τα δένδρα η πρόσφερε τροφή στα πουλιά και τα αγαπημένα του σκυλιά.

Έτσι παιδαγωγούν οι ηγέτες. Κι ο Χριστός έκανε τον ξυλουργό κι ο Παύλος το σκηνοποιό. Έτσι θέλει σήμερα τους πνευματικούς του ηγέτες ο λαός μας.

1 1 1 1 1 0.00 (0 αξιολόγήσεις)

banner


| |

Ακολουθήστε μας στα social media